‫در آغاز تمدن،
‫به ما آموخته شد که هدف ‫ما رفتن به ستاره ها است
‫آنچه که ما به عنوان انسانیت ‫اکنون هستیم، به آسمانها نگاه می‌کنیم
‫از هزاران سال پیش
‫و می‌گوییم که، ستاره‌ها هدف ما هستند
‫و ما باید به آنجا برویم
‫و باید در سیارات دیگر ‫دنبال زندگی بگردیم
‫و باید دورتر برویم
‫اما ناگهان، وقتی که ما ‫شروع به فهم ابعاد کردیم
‫متوجه شدیم که تنها ‫بعدی که وجود دارد
‫بعد اول است، که بعد اول ‫است که کل واقعیت‌ها
‫و هر چشم‌اندازی را در خود نگه می‌دارد
‫و بعد اول فقط یک ‫نقطه‌ای در مرکز کره ا‌ست
‫پس ما متوجه شدیم که بیرون ‫رفتن به دنبال آن حقیقت هدف نبود
‫هدف رفتن به مرکز درون سیاره بود
‫و آن‌جا، ما می‌توانستیم تمامی ‫چشم‌اندازها را فقط از یک نقطه ببینیم
‫پس هدف ما در واقعیت ‫زندگی کردن در هر بعدی بود،
‫ولی رفتن به خارج از آن بعد نبود،
‫اما فهمیدن همه آن‌ها تنها فقط
‫چشم‌اندازی از اولی است، که آن یگانگی است
‫بعد اول ذهن است
‫بعد اول افکار است
‫هیچ چیزی به جز هوشیاری در جهان نیست
‫آن تنها چیزی‌ است که وجود دارد
‫ذهن تنها جایی است که
‫از آن‌جا تمامی دیدگاه‌ها در جهان طراحی می‌شود
‫چیزی به جز ذهن وجود ندارد
‫و امواجی که افکار، اندیشه
‫در این جهان به راه می‌اندازند ‫اقیانوسی از افکار بوجود می‌آورند
‫که بعد ما به آن ‫می‌گوییم زمان و فضا
‫و هر بعد دیگه‌ای
‫اما یگانگی خلق نشده است
‫یگانگی به خودی خودش ثابت و پایدار ‫است و تنها چیزی است که وجود دارد
‫هرچیزی فقط جلوه‌ای از ‫خودش است، فقط از یک وجود
‫و آن وجود
‫شما ممکنه بهش ‫بگویید خدا یا هرچیزی
‫من به آن می‌گویم هوشیاری، ‫ما همه در آن هوشیاری هستیم
‫و چشم‌اندازهای متفاوتی را از ‫آن هوشیاری را زندگی می‌کنیم
‫پس یگانگی تنها جایی‌ است ‫که ما از آن‌جا آمده‌ایم
‫و به آن‌جا هم می‌رویم
‫برای همین هر موجودی در جهان
‫به ما می‌گوید که به سمت یگانگی ‫برویم، تا بیاد بیاوریم که ما یکی هستیم
‫این چیزیست که ما، ‫به عنوان انسانیت
‫سعی می‌کنیم که الان بفهمیم
‫ما یکی هستیم.
‫اما واقعا نمی‌دانیم که
‫یکی بودن دقیقا به چه معناست، ‫چون ما فکر می‌کنیم که یکی بودن
‫یعنی باهم بودن
‫و همه همین فکر را می‌کنند
‫و همه خوشحال و در آرامش ‫و هماهنگی خواهند بود
‫و به این معنی نیست
‫به یاد بیاوریم که ما فقط
‫هولوگرام سه بعدی از یک واقعیت ‫هستیم، که فقط یک نقطه است
‫و در آن هیچ واقعیت دیگری ‫وجود ندارد بجز یکی
‫پس در آغاز اولین بعد
‫زمانی که تنها هوشیاری ‫در جهان وجودیت
‫سوالی را ایجاد کرد
‫سوال از یک چیز خاص ‫شروع شد، بخاطر یک چیز خاص
‫که آن من هستم
‫تنها چیزی که هوشیاری می‌دانست
‫این بود که آن یکی است
‫و من هستم نامیده می‌شد
‫پس جهان از خودش ‫خلق شد، از یک
‫در آن لحظه، من هستم از خودش ‫پرسید، من می‌توانم چه کسی بشوم
‫در آن‌جا آغاز هرچیزی بود،
‫اما نه ماده، ‫نه کهکشان‌ها، فقط نظریه
‫از کسی دیگر شدن
‫این زمانی‌ است که، ‫آن‌جا هیچ زمانی وجود ندارد
‫هیچ احتمالی وجود نداشت که ‫بگوییم چند سال پیش اتفاق افتاد
‫غیرممکن است که این ‌گونه ‫بگوییم، چون زمانی وجود نداشت
‫هیچ فضایی وجود نداشت
‫وقتی شما سعی می‌کنید ‫راجع به یگانگی فکر کنید،
‫تنها راهی که شما می‌توانید به آن ‫هدف برسید اینه که حسش کنید
‫یا به آن فکر کنید که در ذهن‌تان است
‫تصورات شما تنها راهی است ‫که شما می‌توانید به یگانگی برسید
‫راه دیگری وجود ندارد که شما ‫بتوانید از طریق بعد سوم انجامش بدهید.
‫تنها راهی که شما می‌توانید ‫این کار را بکنید از طریق ذهن است
‫برای همین وقتی که ما ‫شروع به تمرین یگانگی می‌کنیم
‫و ما بایستی به آغاز آفرینش برویم،
‫ما باید از طریق تمام ایده هایی که
‫راجع به واقعیت داریم ‫بگذریم، چون هر واقعیتی فقط
‫یک فکر کردن است
‫پس واقعیت حقیقی نیست
‫پس راهی وجود ندارد ‫که آغاز آفرینش را با
‫هرچیزی که شما احتمالا ‫می‌دانید مقایسه کنیم
‫برای همین هر موجودی در این سیاره
‫و سیارات دیگر که به ما گفته ‫شده چگونه به سمت یگانگی برویم
‫اولین کاری که آن‌ها ‫باید انجام می‌دادند
‫این بود که هر چیزی را که در ‫زندگی‌شان یاد گرفته بودند از یاد ببرند
‫پس شما باید فراموش کنید
‫این تنها راه است
‫تنها راهی که شما ‫می‌توانید به یاد بیاورید
‫اینه که هرچیزی را ‫که می‌دانید فراموش کنید
‫این چیزی است که ما ‫به آن تُهی می‌گوییم
‫این خالی بودن است
‫و شما ناگهان شروع می‌کنید ‫به دیدن این که هیچ چیزی نیست
‫و ناگهان، وقتی که شما ‫درنهایت تاریکی و تُهی بودن را می‌بینید
‫تنها جایی که شما می‌توانید ‫همه احتمالات و چیزها را از درون ببینید
‫پس شما خواهید فهمید که آغاز
‫بعد اول، چیزی نبود که شما بتوانید ببینید
‫چیزی بود که شما ‫می‌توانستید حس کنید
‫حس کردن تنها راهی است که ‫شما می‌توانید بعد اول را بفهمید
‫و آن احساسات بسیار زیاد ‫که ما به آن می‌گوییم خنثی بودن
‫مثل این است که شما می‌توانید خیلی ‫چیزها را احساس کنید اما در آخر شما
‫هیچ چیزی را ‫نمی‌توانید حس کنید
‫و گویی که در جهان و هیچ بودن معلق هستید
‫و شما متوجه می‌شوید که بعد اول
‫فقط چیزی است که شما به عنوان یک ‫دیدگاه، به عنوان تصور طراحیش کردید